Truskawkowe candy

Dzisiaj tylko tak szybciutko, bez moich wypocin, za to trzeba się pochwalić chęcią wzięcia udziału w Candy, o tutaj:  TRUSKAWKOWE CANDY

No to chyba tyle na dziś, dziękuję za uwagę. :)

Kartka

Nie wiem, naprawdę nie wiem co się dzieje. Mam TYLE wolnego, a nie robię dosłownie NIC! Jak coś zaczynam, to w pewnym momencie przerywam i uciekam zupełnie myślami i to może trwać nawet godzinę... Jedyne, co mi wychodzi, to bieganie na angielski...  Ale coś tam mimo wszystko powstało. Taka sobie kartka zainspirowana zdjęciem/gifem z jakiegoś portalu:

 

Jak widać na załączonych obrazkach, gdy pociągniemy za serduszko, to chłopiec przysunie się do dziewczynki. Śmieszny mechanizm, ale trzeba go jeszcze udoskonalić, bo trudno mu wrócić na swoje miejsce. I jako tła użyłam zdjęcia sopockiego mola :)

Brak postępów

Jak w tytule, mało zrobiłam ostatnio. Ale lepszy rydz niż nic, jak to się mówi. Trzeba być dobrej myśli :) Wszystko, co zrobiłam, zrobiłam w szkole. Tak się prezentuje:

 

No i teraz takie małe pytanie: dlaczego tak mało zrobiłam? Oczywiście, że jest wymówka! Górę wzięły rozpraszacze! Jakie rozpraszacze? O takie!

No i cóż, trzeba przyznać, że raz na jakiś czas potrzebna jest odskocznia od wszystkiego, więc myślę, że teraz mam mały robótkowy przestój :)

Ramki, kotek, zakupy

 Ostatnio wreszcie udało się nakłonić tatę, aby powiesił w moim pokoju obrazki, które czekają na to już dłuuugo. Ale pojawił się problem, 2 z 4 ramek były białe, a powinny być brązowe. No to kolejna okazja żeby zrobić coś samodzielnie. Stwierdziłam że oprócz przemalowania ramek na brązowo trzeba dodać coś jeszcze i oto, co powstało:

 

Jeden obrazek jest już oprawiony, a drugi czeka aż ramka wyschnie. Paskudnie malowało się te ramki, nawet po zmatowieniu papierem ściernym, coś strasznego. Przynajmniej mam nauczkę żeby nie malować nie-drewnianych przedmiotów :)

Dodatkowo ostatnio postanowiłam zabrać się za mojego łakomego kotka, wypełnić wszystkie luki i co nieco nadrobić. Jestem zadowolona, bo szczerze mówiąc nie podobała mi się kolorystyka tego wzoru (może dlatego, że kupowałam zestaw ponad 2 lata temu), a ostatecznie nie wygląda aż tak paskudnie:

 

Ostatnio byłam w empiku po farbę akrylową do ramek i dodatkowo kupiłam dwie farby do tkanin. Już nie mogę się doczekać, aż coś nimi pofarbuję :)

Chciałabym jeszcze wszystkim życzyć Wesołych Świąt spędzonych w ciepłej, rodzinnej atmosferze, smacznego jajka i mokrego śmigusa-dyngusa!

Znowu jedzeniowo

Tak, tak- coś mnie wzięło na jedzenie. Jakoś tak wyszło, że w tym tygodniu postanowiłam wyręczyć mamę i troszkę posiedzieć w kuchni. Zaczęło się od penne. Początkowo podeszłam sceptycznie do nowego przepisu, który mama przyniosła z pracy. Boczek? Cebula? Straszne, no ale dobra, zróbmy. I tak oto powstało danie, które rzuciło mnie na kolana. Od dziecka pół rodziny nazywało mnie 'makaroniarą', więc jak mogło mi nie smakować?!

Dodatkowo ten makaron jest bardzo łatwy i szybki w wykonaniu. Czego potrzebujemy?

• 1/2kg boczku surowo wędzonego
• 400g makaronu pełnoziarnistego penne (piórka)
• 1/2kg pieczarek
• 1 duża cebula
• kilka łyżek oliwy z oliwek
• garść świeżej lub suszonej pietruszki
• sól, pieprz, vegeta (wg uznania)
• parmezan lub inny dowolny ser
• 400-500ml śmietanki 30%

Nastawiamy osoloną wodę na makaron. Do dużego rondla wlewamy oliwę, wrzucamy cebulkę i podsmażamy aż będzie szklista. Dorzucamy do tego boczek i rumienimy go. Następnie dodajemy pieczarki i po ok. 10 minutach zmniejszamy gaz i wlewamy śmietankę. Teraz sos trzeba doprawić i wrzucić pietruszkę. Powinien wyjść bardzo rzadki. Makaron gotujemy tylko przez 10 minut, aby wyszedł półtwardy. Po odcedzeniu wrzucamy go no naszego sosu i gotujemy tak długo, aż uzyskamy odpowiednio (wg uznania) miękki makaron i będzie odpowiednia ilość sosu. Na koniec dodajemy ser (ja posypałam nim gotowe danie) i gotowe!

Dodatkowo oczywiście musiał być deser. I tym razem przyszła pora na, jak to mama powiedziała, "coś normalnego". Wybór padł na sernik z rosą. Ciekawostką jest inna nazwa- "Łzy Wałęsy" lub "Łzy prezydenta". Moje łzy jeszcze nie do końca na serniku się pojawiły, ale już coś tam widać.

Ciasto:

• 1 szklanka mąki
• 120g cukru
• 120g margaryny
• 1 jajko
• 0,5 łyżeczki proszku do pieczenia
• szczypta soli

Masa serowa:

• 1kg sera z wiaderka
• 4 jajka
• 4 żóltka
• 1 szklanka cukru
• 3/4 szklanki oleju
• 2 szklanki mleka
• 2 opakowania budyniu waniliowego

Piana:

• 4 białka
• 1/2 szklanki cukru

    Składniki na ciasto starannie zagniatamy i wkładamy do lodówki na ok. pół godziny. Po tym czasie rozwałkowujemy je, kładziemy na blachę i pieczemy ok. 20 minut w 180*C do zarumienienia.
    Składniki na masę serową miksujemy w dużej misce ok. 5 minut. Wykładamy masę (właściwie wylewamy) na upieczony spód i pieczemy 50 minut w 180*C
    Ubijamy białka, dodajemy cukier i wykładamy na sernik. Następnie wkładamy do piekarnika na kolejne 15 minut. UWAGA! Piana nie może się spiec!

Oczywiście 'łzy' nie pojawiają się w trakcie pieczenia, tylko dość długo po wyjęciu z piekarnika. Ciasto należy umieścić w chłodnym miejscu, ponieważ wtedy pojawia się więcej kropelek. Smacznego! :)

Bananowo-truskawkowy

Dziś coś z zupełnie innej beczki. Robiąc wieeeelkie porządki przedświąteczne natrafiłam na bardzo stary zeszyt z podstawówki, w którym znalazłam przepis na koktajl bananowy (nie wiem skąd on jest). AHA! Ostatnio tata przyniósł dużą torbę bananów, więc w mojej głowie od razu zrodził się pomysł, aby recepturę wypróbować. I dawaj do kuchni!

• Banany? Są! (u mnie 2)
• Mleko? Jest! (niecałe pół litra)
• Dżem truskawkowy? A jakże! (około trzech łyżek)
• Jogurt? Jakiś się znajdzie! (3 łyżki truskawkowego)

No to robimy! Banany wrzuciłam do miski, potraktowałam je blenderem, dodałam resztę składników, ponownie bliskie spotkanie z blenderem i wlewamy do szklanki. Zaraz, zaraz... Czegoś mi tu brakuje... Niech pomyślę... No tak! Oczywiście! Jak banany mogą być jedzone bez czekolady?! Znalazła się czekolada, znalazła się również tarka i tak oto wyglądał mój podwieczorek ostatecznie:

Jako że żaden deser bez czekolady nie ma dla mnie racji bytu (no prawie żaden), musiałam się nią nacieszyć i porobić zdjęcia!

Życzę smacznego wielbicielom bananów i dziękuję za ostatnie miłe komentarze! :)

Ślubny finisz

Uhuhu, dawno mnie tu nie było, niedobrze... Ale jakoś tak cała praca zbiegła się na ostatni okres, więc trzeba było trochę przysiąść przy książkach. I wreszcie udało mi się skończyć ślubny hafcik. Jestem zadowolona, wygląda nawet przyzwoicie, teraz tylko trzymam kciuki, że i Młoda Para moją pracę doceni :)

I jak? :)